Kościół i Prawo

Journal Information
ISSN / EISSN : 02087928 / 25445804
Current Publisher: Towarzystwo Naukowe KUL (10.18290)
Total articles ≅ 161
Current Coverage
ESCI
DOAJ
Filter:

Latest articles in this journal

Martyna Pereta
Kościół i Prawo, Volume 8, pp 31-48; doi:10.18290/kip.2019.8.2-2

Abstract:
Prawo dziecka do wychowania stanowi szczególną troskę Kościoła. Wskazuje na to chociażby liczba kanonów odnoszących się do dzieci. Dziecko jest podmiotem wychowania. Posiada niezbywalne prawo do wychowania z uwagi na przyrodzoną godność. Rodzice, ponieważ dali dzieciom życie, mają najcięższy obowiązek jego wychowania. W małżeństwach mieszanych należy uświadamiać nupturientów o zobowiązaniach w zakresie katolickiego wychowania potomstwa. Rodzice powinni wprowadzić dzieci w życie sakramentalne. Religijność rodziców przekłada się na późniejszy rozwój dziecka oraz jego funkcjonowanie w społeczeństwie. Prawo dziecka do wychowania zabezpieczają instytucje, których zadaniem jest wspieranie rodziców i wzmocnienie ochrony prawnej w tym zakresie. Rodzice nie powinni swoich obowiązków względem potomstwa przerzucać na instytucje i inne wspólnoty. Jest oczywiste, że ustawodawca prawo dziecka uważa za rzecz na tyle naturalną, że zrezygnował z uregulowania tego zagadnienia w formie przepisu.
Łukasz Borzęcki
Kościół i Prawo, Volume 8, pp 73-85; doi:10.18290/kip.2019.8.2-4

Abstract:
Prawo do kształcenia członków instytutów zakonnych gwarantuje zarówno ustawodawstwo Rzeczypospolitej Polskiej, jak też prawo kanoniczne Kościoła katolickiego. Potrzeba kształcenia tkwi w człowieku jako osobie i prowadzi do integracji tożsamościowej osoby. Dzięki temu profesi i duchowni mogą służyć Bogu i Kościołowi jako pełniący konkretny charyzmat własny dla każdego instytutu. Kodeks Prawa Kanonicznego z 1983 r., obficie czerpiąc z dokumentów Soboru Watykańskiego II, nakazuje rozszerzenie formacji duchowej, apostolskiej, doktrynalnej i pastoralnej na wszystkich konsekrowanych, gdyż dotąd tak szerokie kształtowanie zarezerwowane było głównie duchownym i zakonnikom tzw. „pierwszego chóru”. Wielkie znaczenie dla kształtowania się duchownych ma obecnie nowe Ratio fundamentalis institutionis sacerdotalis z 2016 r. pt. Dar Powołania do Kapłaństwa. Na jego podstawie konferencje biskupów oraz kleryckie instytuty zakonne wypracują własne szczegółowe normy formacji kapłańskiej. Nacisk położony w nim został na wymiar duchowy, ludzki i braterski, apostolski, kulturowy i zawodowy oraz wymiar charyzmatu spajający wymienione wcześniej płaszczyzny rozwoju i kształcenia kandydatów do kapłaństwa.
Štefan Brinda
Kościół i Prawo, Volume 8, pp 9-29; doi:10.18290/kip.2019.8.2-1

Abstract:
Kościół katolicki jest organiczną wspólnotą wszystkich wiernych chrześcijan z woli Jezusa Chrystusa. W tej organicznej wspólnocie każdy wierzący ma swoje miejsce i funkcje. Funkcje wiernych występują jako indywidualne i kolegialne, i są ściśle ze sobą połączone. Indywidualną funkcją w Kościele jest urząd papieża. Tak jak Apostoł Piotr został wybrany przez samego Chrystusa na pierwszego wśród Apostołów, tak i dziś papież jest głową Kolegium Biskupów. Papież, Biskup Rzymu, jest pierwszym następcą Apostoła Piotra, głową Kolegium Biskupów, zastępcą Chrystusa na ziemi i pasterzem całego Kościoła. Na mocy swego urzędu ma w Kościele najwyższą, pełną, bezpośrednią, powszechną i zwyczajną władzę, którą może swobodnie wykonywać. Jego władza jest najwyższą władzą rządzenia i obejmuje władzę ustawodawczą, wykonawczą i sądowniczą.
Miroslav Dovda
Kościół i Prawo, Volume 8, pp 119-129; doi:10.18290/kip.2019.8.2-7

Abstract:
Przymierze między mężczyzną a kobietą nie jest jedynie przedmiotem układu prawnego lub jakiegoś kontraktu. W Kościele katolickim zostało bowiem podniesione do godności sakramentu. Nauka Kościoła jest więc jednoznaczna: małżeństwo pochodzi z ustanowienia Bożego. Dlatego też określane jest ono mianem przymierza, w miejsce dawnego określenia umowa. Ze względu na to, że jest sakramentem, którego udzielaniu towarzyszy odpowiednia forma zewnętrzna – wymaga obrzędu liturgicznego. Dlatego też ustawodawca kościelny sformułował zasadę dotyczącą formy zawierania małżeństwa. Opierając się na badaniach socjologiczno-pastoralnych autora, ukazana została strona praktyczna zawarcia małżeństwa w diecezji Wiłkawiszskiej na Litwie po odzyskaniu niepodległości od 1991 r. do 2012 r., a także zmiany zachodzące w latach późniejszych.
Małgorzata Szemiel
Kościół i Prawo, Volume 8, pp 143-154; doi:10.18290/kip.2019.8.2-9

Abstract:
Nierzadko można spotkać się z formalistycznym podejściem wobec przygotowania do małżeństwa. Obecne pokolenie domaga się szybkiego załatwiania spraw i omijania zbędnych formalności. Dlatego też podobne postawy ujawniają się podczas formacji przedmałżeńskiej. Zarówno nupturienci, jak i duszpasterze często kurs przedmałżeński, czynności administracyjne, czy spisanie protokołu traktują jak przykry, lecz konieczny obowiązek. Natomiast spotkanie nupturientów z proboszczem parafii powinno stanowić okazję do dialogu, katechezy i rozmowy. Zadaniem duszpasterza podczas wizyty w kancelarii jest nie tylko zbadanie, czy narzeczeni pragną zawrzeć ważny związek małżeński, lecz także doprowadzenie do owocnego zawarcia małżeństwa sakramentalnego. Badanie przedślubne powinno mieć charakter prawny i duszpasterski, stanowić okazję do sprawdzenia nupturientów, jak i poznania ich motywów oraz pogłębienia czy skorygowania posiadanej przez nich wiedzy o małżeństwie sakramentalnym.
Back to Top Top